این قفسه سینه که می بینی یه حکمتی داره . خدا وقتی آدمو آفرید سینه اش قفسه نداشت. یه پوست نازک بود رو دلش.

یه روز آدم عاشق دریا شد. اونقدر که با تموم وجودش خواس تنها چیز با ارزشی که داره بده به دریا . پوست سینشو درید و قلبشو کند و انداخ توی دریا . موجی اومد ونه دلی موند ونه ادمی.

خدا.... دل آدمو از دریا گرف و دوباره گذاش تو سینش. آدم دوباره آدم شد. ولی امان از دست این آدم.

دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد. دوباره پوست نازک تنشو جر دادو دلشو پرت کرد میون جنگل. باز نه دلی موند نه آدمی.

خدا دیگه داشت کم کم عصبانی می شد. یه بار دیگه دل آدمو برداشت و محکم گذاشت تو سینش . ولی مگه این آدم آدم می شد. این بار سرشو که بالا کرد یه دل که داشت هیچی با صد دلی که نداشت عاشق آسمون شد. همه اخم و تخم خدا یادش رفت و پوست سینشو جر داد و باز دلشو پرت کرد میون اسمون. دل ادم مثه یه سیب سرخ قل خورد و افتاد تو دامن خدا.

نه دیگه... خدا گف.... این دل واسه آدم دیگه دل نمی شه.

آدم دراز به دراز چش به آسمون رو زمین افتاده بود . خدا اینبار که دل رو سر جاش گذاش بس که از دست آدم ناراحت بود یه قفس کشید روش که دیگه آها دیگه .... بسه.

آدم که به خودش اومد دید ای دل غافل.. چقدر نفس کشیدن براش سخته شده . دس کشید به رو سینشو وقتی فهمید چی شده یه آهی کشید... یه آهی کشید همچین که از آهش رنگین کمون درس شد. واین برای اولین بار بود که رنگین کمون قبل از بارون درست شد.

بعد هی آدم گریه کرد هی آسمون گریه کرد. روزها و روزها گذشت و آدم با اون قفس سنگین خسته و تنها روی زمین سفت خدا قدم می زد و اشک می ریخت . آدم بیچاره دونه دونه اشکاشو که می ریخت رو زمین و شکل مرواری می شد بر می داش و پرت می کرد طرف خدا تو آسمون. تا شاید دل خدا واسش بسوزه وقفسو برداره .

اینطوری بود که آسمون پر از ستاره شد.

ولی خدا دلش واسه آدم نسوخ که خلاصه یه شب آدم تصمیم خودشو گرف. یه چاقو برداشت و پوست سینشو پاره کرد. دید خدا زیر پوستش چه میله های محکمی گذاشته..... دلشو دید که اون زیر طفلکی مثه دل گنجشک می زد و تالاپ تولوپ می کرد.

انگشتاشو کرد زیر همون میله ای که درس روی دلش بود و با همه زوری که داش اونو کند. آخ....اونقد دردش اومد دیگه هیچی نفهمید و پخش زمین شد.

......

خدا از اون بالا همه چیرو نیگا می کرد. دلش واسه آدم سوخت. استخونو برداشت و مالید به دریا و اسمون و جنگل.

یهو همون تیکه استخون روی هوا رقصیدو رقصید.

چرخیدو چرخید.

آسمون رعد زد و برق زد .

دریا پر شد از موج و توفان و درختای جنگل شروع کردن به رقصیدن.

همون تیکه استخون یواش یواش شکل گرفتو شد یه فرشته با چشای سیاه مثه شب اسمون با موهای بلند مثه آبشار توی جنگل اومد جلو و دس کشید روی چشای بسته آدم.

آدم که چشاشو باز کرد اولش هیچی نفهمید . هی چشاشو مالید و مالید و هی نیگا کرد. فرشته رو دید که با همون یه دل که نه صد دلی که نداشت عاشقش شد. همون قد که عاشق آسمون و دریا و جنگل شده بود. نه....خیلی بیشتر.

پاشد و فرشته رو نیگا کرد. دستشو برد گذاشت روی دلش همونجا که استخونشو کنده بود. خواست دلشو در بیاره و بده به فرشته. ولی دل آدم که از بین اون میله ها در نمیومد. باید دو سه تا دیگه از اونا رو هم می کند.

تا دستشو برد زیر استخون قفس سینش فرشته خرامون خرامون اومد جلو. دستاشو باز کرد و آدمو بغل کرد.

سینشو چسبوند به سینه آدم.

خدا از اون بالا فقط نیگا می کرد با یه لبخند رو لبش.

آدم فرشته رو بغل کرد. دل آدم یواش یواش نصفه هشد و آروم آروم خزید تو سینه فرشته خانوم. فرشته سرشو آورد بالا و توی چشای آدم نیگا کرد.

آدم با چشاش می خندید.

فرشته سرشو گذاشت رو شونه آدم و چشاشو بست. ادم یواشکی به آسمون نیگا کرد و از ته دلش دست خدارو بوسید.

اونجا بود که برای اولین بار دل آدم احساس آرامش کرد.

خدا پرده آسمونو کشید و آدمو با فرشتش تنها گذاش.........

            دل رابرای عشقو عاشقی آفریده اند!!!

عزیزم غصه نخور زندگی با ماست اگه باختیم امروزو فردا که بر جاست

توی این شب سیاه مه گرفته نگاه کن خورشیدی از اون دورا پیداست

عزیزم دنیا همین جور نمی مونه یه روز اخر میشکنه خواب زمونه

عزیزم شب همیشه شب نمیمونه صبح میشه افتاب میاد رو بوم خونه

عزیزم دنیا گلستون میشه یک روز هرچی مشکل باشه اسون میشه یک روز

مهربونی جای کینه رو میگیره هرجا دردی باشه درمون میشه یک روز

عزیزم دنیا همین جور نمی مونه یه روز اخر میشکنه خواب زمونه

عزیزم شب همیشه شب نمیمونه صبح میشه افتاب میاد رو بوم خونه

یه روز ازاین روزا که هیچکس نمیدونه بدی از دنیا میره خوبی میمونه

عزیزم دنیا همین جور نمی مونه یه روز اخر میشکنه خواب زمونه

 منو دل منتظره اون روز خوبیم حتی اگر از ما نبینی نشونه!

وای چقدر عشقولانه