خوش است اندوه تنهائي كشيدن

اگر باشد اميد باز ديدن

آينه اي برابر آينه ات ميگذارم

 تا از تو ابديتي بسازم

ازپس اين حصار سرد و دلتنگی

تا ابد بر ديوار نگاهت مصلوب می مانم 

می دانم که از سنگينی نگاهت ديوار خواهد شکست

گريه شايد زبان ضعف باشد شايد خيلي کودکانه شايد بي غرور..... اما

 هر وقت گونه هايم خيس ميشوند مي فهمم نه ضعيفم نه يک

 کودکم بلکه پر از احساسم

هميشه کسي رو انتخاب کن که اونقدر قلبش بزرگ باشه

 که  نخواهي  براي اينکه تو قلبش جا  بگيري خودتت را کوچک کني ...

دلم حالش خوشه

اصلآ بلد نیست بگیره

ولی خیلی تنگ میشه

گاهی میترسم بمیره

رنج را آشفته در لبخند پنهان می کنم
تا دلش غمگین نگردد
هر کس که با ما نشست

واسه رگبار واسه بارون چتر دستاتو میخوام واسه ی برف زمستون تب حرفاتو میخوام

واسه ی تموم عمر پیشم بمون من تو رو هر روز میخوام حتی نه یک روز در میون

واسه وحشت ازسیاهی برق چشماتو میخوام واسه ثبت بیگناهی حرف لبهاتو میخوام

چی میخوای صدای التماسمو چه عاجزانه میگه پیش من بمون

چی میخوای شکستن غرورمو شاید بشیم هم آشیون

گل یخ اگه بی همزبون نبود به خدا یخ نمیزد آدم خوب کهیهو بد نمیشد سری به دوزخ نمیزد

اگه عشق سری میزد به آدما کسی سیا بخت نمیشد زندگی سخت نمیشد

شاید کسی را که با تو خندیده است را از یاد ببری

اما هرگز آنرا که با تو اشک ریخته است

فراموش نخواهی کرد.

مردم مرا دیوانه می خوانند از این رو که روزهای

زندگیم را با طلا نیز نمی فروشم.من هم آنها را

دیوانه می خوانم چرا که می پندارند روزهایم

با طلا خریدنی است.

تا ميتوانی دلی به دست يار چون انسانی

حالا من . 

من ميتوانم با مهربانی دل تو را من به دست بيارم .

 حالا تو ،

 تو ميتوانی با مهربانی دل مرا تو به دست بياری

حالا او ، 

 او ميتواند با مهربانی دل مرا او به دست بيارد

حالا ما .

  ما ميتوانيم با مهربانی شکوفه دوستی بکاريم

پس.  

 تا ميتوانی با مهربانی دلی به دست آر چون انسانی

مهربان باشید

از سینه دلتنگم دل دیوانه گریزد                                  دیوانه عجب نیست که از خانه گریزد

من از دل و دل از من دیوانه گریزان                              دیوانه ندیدم که ز دیوانه گریزد

 تورا در برگ گل احساس کردم

 خلاصه در کلاس ناز چشمت

 دو واحد عاشقی را پاس کردم

غربت آن نيست که تنها باشي
فارق از فتنه و غوغا باشي
غربت آن است که مثل خود من
در ميان همه تنها باشي

گريه آمد خنده آمد گريه بامن پر گرفت
گريه در افتادنم دست مرا بهتر گرفت
خنده آمد بامن اما طاقت ماندن نداشت
گريه با من ماند چشمان مرا از سر گرفت 
در شبان خسته دلگير تنهايي فقط
گريه بامن يار شد از دست من ساغر گرفت
داشتم در غربت تاريک خود يخ مي زدم
نيمه شب يک شعله آتش داد خاکستر گرفت

عشق مدد كن كه به سامان برسيم
چون مزرعه ي تشنه به باران برسيم
يا من برسم به يار و يا يار به من
يا هردو بميريم و به پايان برسيم

آسمان را ديدم و آموختم که ابری شوم، بگريم و بعد،آبی شوم... صاف صاف. سبک سبک...
پرنده را ديدم و آموختم در آسمان آبی ای که هيچ وقت انتهايش را نديده ام به پرواز درآيم...
برگ را ديدم ياد گرفتم سبز باشم،سبزسبز،با طراوت و شاد و هر وقت خزان زردم کرد،
بدانم که دوباره خواهم روييد...
کوه را ديدم و آموختم چگونه استوار باشم...
خاک را ديدم و ياد گرفتم قابل استفاده باشم...
اشک را ديدم...ياد گرفتم که زلال باشم...
باران را ديدم وآموختم که پاک شوم.پاک و بی ريا و دريافتم که چقدر گوش نواز سخن گفتن خوب است.....
خورشيد را ديدم  و دريافتم که غروب هم زيباست ....
گل را ديدم وياد گرفتم  لطيف باشم و سعی کنم بوی خوب بدهم.....
عشق را ديدم و ياد گرفتم لبخند بزنم.....

                                                       و اين بود زندگي..........